Ervaringen

Hoe heb ik de Basiscursus ervaren? Ik heb het cranio-sacraal werken ervaren als heel duidelijk en overzichtelijk. Ook is me duidelijk geworden hoe je je als therapeut telkens afstemt; goed in verbinding met je eigen lichaam blijven, in contact met de aarde. Tijdens de praktijk heb ik veel rust, diepgang en veiligheid kunnen ervaren . Ik heb goed het verschil tussen de fascia en het ritme kunnen voelen. Heel bijzonder om voor de eerste keer überhaupt het ritme te voelen. Voor mij voelde het als een langzaam eb en vloed ritme, op de ene plaats gemakkelijker te voelen dan de andere. Als cliënt merkte ik dat mijn lichaam goed op de behandeling reageerde. Na 4 dagen ging ik vol energie naar huis.

Een belangrijk inzicht voor mij is dat ook de weefsels van het lichaam telkens weer haar/zijn eigen verhaal vertellen en dat je als behandelaar de ruimte en veiligheid gaat scheppen en daarbij openstaan voor het verhaal. Luisteren naar wat het lichaam vertelt. Ik heb gemerkt dat iedereen en ook elk weefsel weer anders aanvoelt en wat anders ‘vertelt’.  

Vaak ga ik na een cursus moe en leeggezogen naar huis, maar dit keer was ik vol energie.  Ik ben geloof ik meer ontspannen gaan behandelen. Als behandelaar heb ik minder het gevoel dat ik moet ‘werken’. Ik gun de cliënt, maar dus ook mezelf meer rust in de behandeling. Ik merk dat ik minder doe, meer ontvankelijk ben, meer luister met mijn handen en dingen laat gebeuren. Ik blijf meer in mijn eigen energie, terwijl ik toch kan ‘luisteren’, zonder dingen te willen laten gebeuren. Eigenlijk werkte ik al grotendeels zo, maar toch voel ik bij mezelf een verandering.  

Voor mij is de opleiding een levensschool in aanraken. Bewust worden van wie ik ben in dit contact... 

Praten met het Hart, cellen, organen? Nou, echt niet! Tja, wie niet luisteren wil....

Luisteren naar wat mijn hart mij wil zeggen, dat doe ik al heel lang niet meer. Ik hoor ‘m zo heel af en toe nog schreeuwen, maar ik schenk er geen aandacht aan.Vroeger, ja, toen mijn hart nog sterk en gezond was, toen het nog ruimte kreeg, toen het nog sneller ging kloppen en ontroerd raakte bij het zien van een mooie bloem, een kind, bij het horen van muziek...Toen ik me met hart en ziel nog verbonden voelde...

Toen ik het hart nog in m’n armen kon sluiten, samen met de wereld, toen het hart nog niet gewond was...Ik keek machteloos toe toen ik mijn hart in de steek liet, en hoe het leek alsof het hart mij alleen achter liet...Zij heeft mij echter nooit en te nimmer in de steek gelaten, dat zal zij nooit doen, maar ik had haar verbannen en haar verboden te spreken, want ze maakte me het leven lastig, zo leek het. Zonder verbinding te voelen met de aarde en de hemel was het leven voor mij om uit te houden.En nu voel ik haar pijn.

Mijn hart mocht spreken, uitgenodigd door onvoorwaardelijk liefde, aandacht zonder oordeel. Ze gebruikte mijn stem en ik kon me er niet mee bemoeien, ik legde haar niet het zwijgen op. En ik luisterde, ademloos. En elk woord was als een gouden regendruppel in de snikhete woestijn waarin ik stond met een veel te dikke en te krappe jas aan die ik zelf ooit had aangetrokken toen het koud en onherbergzaam was, waarvan de rits verroest is en de knopen niet meer losgaan en ik bij god niet weet hoe m uit te krijgen!

Het regent nog steeds gelukkig! En die jas? Die krijg ik vast wel uit met hulp van craniosessies. Tegen die tijd staat de woestijn in bloei!

Voor mij is de opleiding een plek waar ik stilte mezelf kan terug vinden.

Om heel eerlijk te zijn had ik niet zo heel veel met de module Oogwerk dacht ik. Maar ik ben mij bewust geworden dat mijn ogen de eerste 12 jaar mijn leven te veel hebben gezien. Ik heb als kind constant in angst geleefd, wat mij ineens te binnen schiet is dat onze huisarts mij het “bange vogeltje “noemde. Het klinkt misschien vreemd maar ik heb meer respect voor ze gekregen, en daar door ben ik ook meer in verbinding met mijn ogen, ik neem ze niet meer zo voor lief! 

Wat er nu bij mij speelt is dat ik heel veel droom, anders dan anders , het lijkt alsof er een luikje open gaat en de dromen intenser zijn met meer duidelijke boodschappen. Ik kan ze ook beter onthouden, ze maken indruk! Heel bijzonder is dat ik beter bij mijn angst kom, mijn angst was bij mijn angst te komen, maar voelt nu zachter alsof ik meer zelfvertrouwen heb om bij mijn angst te komen. Grappig, ik ging de module in met de gedachte beter zicht te krijgen, en dat klopt ook, alleen voelt het als beter zicht naar binnen. Die zag ik niet aankomen maar ik ben er heel blij mee, ik ga weer verder met het afpellen, en kom steeds dichter bij wie ik ben en bij wie ik wil zijn.  

<< vorige pagina

Ervaringen